In de tachtiger jaren maken we niet alleen kennis met een groot aantal nieuwe Nederlandse tekenaars, maar ook het aantal stripbladen groeit, waarvan vele helaas een kort leven beschoren is. In het Franstalige À Suivre (Wordt Vervolgd) vinden we vele moderne Franse tekenaars zoals Tardi en Loustal, maar vooral in het begin ook veel Nederlanders zoals Peter Pontiac, Lian Ong, Bert van der Meij en Theo van den Boogaard.

Het blad Titanic van uitgeverij Comic Design onder redactie van Peter de Smet, Renée van Breukelen en Frits van de Heide, publiceert vanaf 1984 werk van Gerrit de Jager, Peter de Wit en Hanco Kolk. De liefhebber van volwassen strips krijgt kwaliteit voorgeschoteld met het werk van buitenlanders als Varennes, Floc'h en Liberatore. Ondertussen loopt ook 's Neerlands MAD, reeds in 1964 uit Amerika geïmporteerd, nog steeds door.

Na bij de Vrije Balloen en uitgeverij Espee de kneepjes van het vak goed te hebben geleerd creeerden Gerrit de Jager en Wim Stevenhagen (samenwerkend onder de naam Prutswerk) 'De Familie Doorzon' voor Nieuwe Revu. Deze beslist niet doorsnee familie won al gauw een enorme populariteit, en is nog steeds een vast en zeer gewaardeerd onderdeel van de Nieuwe Revu.

In Doorzon, maar ook in een aantal andere strips, ontwikkelde De Jager zich tot een uitmuntend satiricus die razendsnel reageerde op actuele gebeurtenissen in de Nederlandse samenleving.

In het kielzog van De Jager zorgden Hein de Kort en Eric Schreurs voor de meest onwaarschijnlijke doorbraak van de jaren tachtig. De inktvlekken van De Kort blijken bij nauwkeurige studie mannetjes met hoedjes en grote dikke vrouwen voor te stellen. De cartoons en strips die hij er mee volstouwt maken op hilarische wijze korte metten met alles wat naar kleinburgerlijkheid zweemt.

Zijn kameraad Schreurs wordt geobsedeerd door alles wat smerig is. Dat resulteerde in de vadsig getekende Joop Klepzeiker-gags uit Nieuwe Revu die in een opzienbarende hoeveelheid de Hollandse huiskamers belandden. En dat terwijl het een paar decennia geleden ondenkbaar was geweest dat een dergelijke strip ooit in het openbaar verspreid zou mogen worden.

De zanger en entertainer Dolf Brouwers, die in de veertiger jaren zijn hoogtepunten had gehad met liedjes als: "Eens zal de Betuwe in bloei weer staan", inspireerde Wim T. Schippers tot het creëren van het typetje Sjef van Oekel in enkele shows voor de VPRO-televisie. Dankzij Theo van den Boogaard wordt Van Oekel tot stripfiguur verheven. Wanneer de figuur van Van Oekel op de tekentafel van Theo van den Boogaard steeds realistischer vormen gaat aannemen en zijn avonturen steeds bizarder worden, voelt Dolf Brouwers zich in zijn goede eer en naam aangetast. Temeer daar hij tevergeefs op een percentage van de opbrengst wachtte, ging hij naar de rechter om verdere uitgaves van deze populaire serie te voorkomen. Reeds!

"Toen het tweetal acht jaar geleden met die strip begon, was ik aanvankelijk in mijn nopjes. Het idee dat er naar aanleiding van mijn succes een strip werd gemaakt streelde. Hoewel ik er geen cent wijzer van werd, beschouwde ik het als een erkenning voor mijn werk. Maar toen werden die stripboeken steeds schunniger. De Sjef van Oekel in die boeken begon meer en meer te vloeken. Ook de schuttingtaal die hij uitkraamde, begon me te irriteren. Alsof het allemaal niet genoeg was, begon hij ook achter de meisjes aan te zitten. Het gevolg is dat veel mensen nu denken dat ik, Dolf Brouwers, al die dingen óók doe in het dagelijks leven!"