Virtuele expositie Dace Sietina

4 december 2012

Dace Sietina (Jelgava, 13 april 1978) is fotograaf, illustrator en stripmaker. Ze werkt ook onder de naam Nolandhead. Die artiestennaam geeft haar emotionele locatie aan: in No land.

'Als ik in Letland ben, wil ik terug naar Nederland en als ik in Nederland ben, denk ik dat ik mij in Letland beter zou voelen.' Het is een eindeloze innerlijke strijd voor een keuze die er niet is, en zo is het pseudoniem dan ook ontstaan. Voor een jonger publiek maakt ze meestal gebruik van Nolandhead. Haar beeldverhalen lijken op de stills van animaties. Ze maakt ook tekeningen, linosneden, boekjes en af en toe een schilderij.
Dace werd geboren in de Letse stad Jelgava, die ongeveer zo groot is als Assen. Ze groeide op in Kalnciems, waar slechts enkele honderden mensen wonen. Kalnciems betekent Heuveldorp, maar het ligt op een platte vlakte en tussen de bossen en aardappelvelden is geen heuvel te bekennen. Dace woonde er tussen een Duitse militaire begraafplaats, een collectieve reparatiewerkplaats voor tractors en de rivier Daugava.

Ooit kreeg ze tien stiften, die ze meer dan een jaar gebruikte door ze bij te vullen met haar moeders beste lavendelparfum. Toen de stiften op waren tekende ze met versgeplukte bloemblaadjes op de wanden van het appartementencomplex.


In 2003 kwam ze met haar dochter naar Nederland om te gaan samenwonen met haar huidige echtgenoot. In 2009 studeerde ze af als illustrator aan de Rotterdamse Willem de Kooning Academie.


Dace: 'Toen ik klaar was met de Academie besefte ik dat ik een eigen stijl moest zoeken om herkenbaar te zijn. De lange zoektocht naar een handschrift heeft toepassingen opgeleverd. Ik ben dol op tekenen, maar voortdurend alleen maar schetsen verveelde me. Nou zijn er voor een karakterschets verschillende mogelijkheden. Eerst teken ik bijvoorbeeld alle onderdelen apart, daarna knip ik ze uit en stel het karakter samen zoals ik het wil. Ik kan karakters voortdurend veranderen: het toevoegen van een oog of staart is zo gebeurd. Nu zijn de onderdelen verdeeld in dozen: ogen, monden, oren, staarten, benen, etc. Met deze techniek werk ik het liefst, mede omdat ik het heel fijn vind hoe de schaduw bij het randje van elk onderdeel valt. Het is een natuurlijke schaduw, die een heel klein maar belangrijk detail in mijn werk is. Het maakt dat mijn verhalen ''echt'' bestaan. Een schaduw kan namelijk alleen op iets vallen dat echt bestaat. Eerst creëer ik op zo’n manier een kader en daarna maak ik er een foto van. Vervolgens ga ik delen verschuiven en/of toevoegen in een nieuw kader en zo maak ik de volgende foto.'


Haar interesse in monsters en 'rare' karakters komt waarschijnlijk van alle futuristische films en tekenfilms en de literatuur over buitenaards leven en het universum die ze verslonden heeft. Dace vraagt zich af of wij niet in feite een onderdeel van moleculen met bewustzijn zijn. Volgens haar bevinden wij ons dan waarschijnlijk ergens op een oogbol, of in het hart van een ander levend lichaam. De planeten die wij kunnen zien zijn dan gewoon witte en rode bloedlichaampjes. Het kan natuurlijk ook best dat de aarde en planeten zijn hoe ze zijn en dat we daar helemaal niets achter hoeven te zoeken. 'Maar waarschijnlijk is de aarde gewoon hol en zijn ook de maan en de zwarte gaten niets anders dan portals naar andere levensvormen.'

De originele tekeningen en prints van Dace zijn nu ook in de webshop te vinden.